Op elke bladzijde van deze site staan afbeeldingen van andere kunstenaars

Bijzondere activiteiten

SBOW
Eerste Helmersstraat 106, 1054 WG Amsterdam

Desiree Jonkers heeft een beeldcompositie gemaakt voor de manifestatie "OUD-WEST TE GEK!". Het is een MODULAIRE compositie van 20 bladen waarop informatie wordt verschaft over de Geestelijke Gezondheidszorg. De compositie is gestoeld op het basis principe: vergelijken is beter kijken. Met gebruik van oude en nieuwe foto’s, alsmede het maken van interviews met ervaringsdeskundigen van toen en nu, is er een beeldverslag ontstaan van de ontwikkeling van het AMSTERDAMSE MODEL in de Psychiatrie.

In het stadsdeel Oud-West is een hoog percentage van Zorginstellingen en Voorzieningen gehuisvest; dus dat bracht de vraag naar een eigen manifestatie teweeg. De Tentoonstelling kwam mede door samenwerking met het Nationaal Museum voor Psychiatrie -het DOLHUYS– in Haarlem tot stand. Leena van Geesink heeft de teksten gemaakt; zij doet o.a. bij uitgeverij Tobi Vroegh-een projekt van gedichten van en door P.Z. klienten.

Het P.Z. Paviljoen III was onderdeel van het Wilhelmina Gasthuis en is separaat van de overige klinieken ondergebracht in het APC (bij het AMC). De Academische Geestelijke Gezondheidszorg had ook plannen voor het WG Terrein; nl. het P.Z. Santpoort overplaatsen zodat er een centraal gecoördineerde psychiatrische zorg ontstond. Die Ramp is met het Amsterdamse Model bezworen.

Voor de maanden JUNI, JULI & AUGUSTUS kan voor de EXPOSITIE in de gang van het gebouw van de SBOW op de 1e Helmersstraat terecht. Dat is nog LAAGDREMPELIGER.

Paviljoen 3: toen en nu

Deze mini-tentoonstelling vertelt het verhaal over de Geestelijke Gezondheidszorg in Oud-West toen en nu. Waar ooit Paviljoen 3, de observatiekliniek van het Wilhelmina Gasthuis stond, staan nu woningen. Maar een paar passen verderop, zowel naar het oosten als het westen, zijn speciale woningen te vinden. Twee begeleid wonen- voorzieningen (RIBW's), waar mensen met een psychiatrische achtergrond wonen. Het zijn appels en peren, natuurlijk zijn de twee niet te vergelijken. Toch doen we dat hier een beetje.

De plek bindt dit verhaal. Getuigenissen van mensen, van toen en nu, zijn hier bijeen op een plek met geschiedenis. De hele verhalen zijn te lezen in de leesmap op tafel, fragmenten eruit leest u op de muur. Veel van de geïnterviewden wilden anoniem blijven, zij hebben een andere naam gekregen. De personen op de foto' horen ook niet bij de verhalen die eronder staan. Het is jammer dat dat nog nodig is in 2009, maar op deze manier staan hun verhalen meteen ook symbool voor die van anderen. En als de verhalen die hier staan niet kloppen met uw belevenis, of juist wel, nodigen wij u uit deze tentoonstelling aan te vullen met uw eigen verhaal.

Zelfde plek: observatie toen

In 1905 werd Paviljoen 3 een observatiekliniek waar Amsterdamse patiënten (toen nog krankzinnigen genoemd) voor maximaal zes weken konde worden opgenomen. Er was een aparte mannen- en een vrouwenafdeling. Mensen die langer opgenomen moesten worden werden van hieruit doorgestuurd naar het gesticht Meerenberg.
Bron: Ons Amsterdam, Loucas van den Berg

Zelfde plek:
zelfstandig wonen nu

Op de plek van Paviljoen 3 staan nu woningen. Wie nog niet of niet meer zelfstandig kan wonen,kan in een RIBW terecht, een manier van wonen met ondersteuning. Elders op het Wc-terrein zijn twee R|Bw-locaties van zorgverlener Cordaan. De bewoners hebben een eigen zit-slaapkamer. Ze wonen met meerdere mensen in een groep en voeren samen een huishouden. In de praktijk betekent dit dat er een taakverdeling is voor boodschappen doen, koken en andere huishoudelijke taken.
Bron: website cordaan

 

Open / gesloten toen

Paviljoen 3 zat goed op slot. Zomaar naar binnen of naar buiten zat er niet in. Voor de ramen zaten tralies.

"lk schrok van de grote sleutelbos die ik kreeg toen ik in Paviljoen 3 mijn opleiding begon. Mensen zaten hier echt opgesloten, Pas jaren later heb ik gehoord dat dat was omdat er een paar patiënten door justitie geplaatst waren, criminelen dus. Dat wist niemand, de hele stad dacht dat alle patiënten te gek waren om los te lopen."
Bron: Interview Thérèse, oud-verpleegkundige Paviljoen 3

"Mensen werden snel vastgebonden als ze niet meteen meewerkten, maar daardoor werden ze juist agressief. Dan zeiden de artsen achteraf: 'zie je wel dat het nodig was'. Het ging daar puur om de macht van de hulpverlening."
Bron: Interview Thérèse, oud-verpleegkundige Paviljoen 3

Open / gesloten nu

De bewoners van een begeleid wonen-woning hebben hun eigen sleutel. Dat zij bezigheden hebben buitenshuis wordt gestimuleerd. "Ik werd gedwongen opgenomen in het psychiatrisch ziekenhuis de Meerkanten in Ermelo. lk ben daar weggelopen. Samen met mijn vriend ben ik naar Amsterdam gereisd. Aan de Keizersgracht 252 stond het Amsterdamse Wegloophuis van de Psychiatrie, waar ik ben opgevangen. Het maatschappelijk werk heeft me kunnen helpen en met therapie en medicatie kon ik in een beschermde woonvorm terecht."
Bron: Interview Rachel, bewoonster RIBW lte Boeremastraat

(Op Keizersgracht 252 zit nu het hoofdkantoor van SCIP, met zo'n vijftien cliëntgestuurde projecten, waarvan ook een paar in Oud-West)

Activiteiten toen

Ik was in 1954 vrijwilliger bij de watersnoodramp. Daar heb ik stoffelijke over-schotten uit het water gehaald en overlevenden van eten voorzien. Toen weer thuis was begon ik 'vreemd' te doen en ik kwam in paviljoen 3 terecht. Overdag ging ik naar arbeidstherapie, figuurzagen. lk maakte draaiorgeltjes. In het jaar dat ik in Paviljoen 3 opgenomen was, heb ik er drie gemaakt.
Bron:Interview Kees, ex-patiënt Paviljoen 3

Als patiënten werden we in 1973 aan ons lot overgelaten, we hadden niets te doen. Ik ben toen met een andere jongen portiertje gaan spelen. We deden een pet op en gingen btj een deur staan. Die zaten allemaal op slot, maar wff deden net of we het personeel doorlieten. We hadden grote lol en het personeel zei er niets van.
Bron: Interview Rob, ex-patiënt Pavilioen 3

Er was niet zoiets als een recreatieruimte of dagbesteding zoals nu. Je liep maar wat door de gangen.
Bron: Intervierv Emma, ex-patiënt pavitjoen 3

Activiteiten nu

lk deed de MTS voor Mode & Keding in Utrecht, maar ik kon me niet op mijn studie concentreren. Uiteindelijk werd ik zwaar depresstef en moest ik stoppen met mijn studie. Nu maak ik grote gehaakte kleden, omslagdoeken en jurken. lk heb wel een plank vol met jumpers. Allemaal zelf gemaakt'
Bron: Interview Rachel, bewoonster RIBW tte Boeremastraat

Ik ben receptiemedewerker op diverse locaties. Ook bezoek ik diverse activiteitencentra (DAC's). Ik voel me geen psychiatrisch patient.
Bron: Intervieuw Samuel, bewoner RIBW Ketelhuisplein